Καλημέρα στον όμορφο Κορυδαλλό μας!
Τις απόψεις μου για τα καταστήματα του Κορυδαλλού και γενικώς για την υποστήριξη των επιχειρήσεων της πόλης μας τις ξέρετε! Κάπως έτσι τα λέω και στο παρακάτω κείμενο που δημοσίευσα πριν από λίγο στο άλλο μου blog , το "Vasia is writing"
Νομίζω πως αξίζει να προβληματιστούμε λιγάκι ...
...'' Σε λίγες μέρες όπως όλοι ξέρουμε ανοίγουν τα σχολεία και οι δάσκαλοι θα δώσουν λίστες με τα απαραίτητα τετράδια και άλλα χρήσιμα για την σχολική χρονιά αντικείμενα. Ήδη ξεκίνησε να προβάλλεται και σχετική διαφήμιση στην τηλεόραση , ξέρετε αυτή η κακόγουστη διαφήμιση που δείχνει τους γονείς να περιφέρονται στην έρημο δεμένοι με αλυσίδα από συνδετήρες , έχοντας στην πλάτη τους την λίστα του σχολείου.. Έλεος πια! Η κακογουστιά έχει και τα όρια της. Εμένα προσωπικά αυτή η διαφήμιση με προσβάλει και πείτε πως δεν έχω χιούμορ. Αλλά και καλύτερη να ήταν η διαφήμιση του εν λόγω πολυκαταστήματος, αρνούμαι πεισματικά να πάω εκεί για να ψωνίσω τα σχολικά του παιδιού μου, όταν στην πόλη μου υπάρχουν τόσα και τόσα αξιόλογα βιβλιοπωλεία που θα μου προσφέρουν ποιότητα και καλές τιμές χωρίς να ταλαιπωρηθώ μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και τεράστιες ουρές στα ταμεία! Άσε που τελικά θα μου στοιχίσει πιο ακριβά μια βόλτα σε αυτό το μαγαζί , αν σκεφτείς πως κοντά στα χρήσιμα πράγματα για το σχολείο του παιδιού θα βρω και χιλιάδες άλλες σαχλαμάρες για να γεμίσω το καρότσι μου και παράλληλα να φουσκώσω το λογαριασμό μου αγοράζοντας πράγματα που δεν θα αγόραζα κανονικά. Γιαυτό το λόγο απεχθάνομαι τα πολυκαταστήματα. Πρώτον , δεν συμφέρουν και δεύτερον ταλαιπωρούμαστε άδικα! Αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να στέλνω τα όμορφα λεφτά μου σε ξένους ενώ μπορώ να δώσω με αυτά δύναμη στην πατρίδα μου , στην πόλη μου και στον Έλληνα εργαζόμενο που μαστίζεται αυτή την εποχή από την οικονομική κρίση. Είναι λίγο σαν φαύλος κύκλος , δεν νομίζετε; Η κρίση μας αναγκάζει να αναζητούμε το πιο φτηνό αγαθό σε πολυκαταστήματα που ελέγχουν οι ξένοι και που κερδοσκοπούν από αυτά , κάνοντας την δική μας οικονομία να αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο και τα δικά μας μαγαζιά να κλείνουν.
Πριν από έξι μήνες έκλεισε μεγάλο βιβλιοχαρτοπωλείο της πόλης μου, με ιστορία χρόνων στην αγορά , κι όταν αυτό μαθεύτηκε άκουσα να λένε την γνωστή πια καραμέλα " τι να έκανε κι αυτός , τον έφαγε η κρίση!" ... Όχι φίλοι μου! Εμείς τον φάγαμε ... Εμείς τρώμε τις σάρκες μας όλα αυτά τα χρόνια που δεν ξυπνάμε από την ύπνωση στην οποία έχουμε περιέλθει , που μας θέλει ''κατάδικους'' δεμένους με συνδετήρες να τρέχουμε στα φανταχτερά πολυμάγαζα για να αγοράσουμε από σχολικά μέχρι κόκα κόλες και σαπούνια, νομίζοντας πως έτσι κάνουμε οικονομία! Μια μεγάλη τρύπα στον νερό κάνουμε και δεν το είχαμε καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια.
Λοιπόν, εγώ αρνούμαι να βλέπω τον εαυτό μου σαν κατάδικο γονιό , όπως αρνούμαι και να ρουφάω ήλιον ή ότι άλλο μου δίνουν να ρουφάω για να με κοιμίζουν.. Και τις αλυσίδες από συνδετήρες τις σπάω μόνη μου, δεν περιμένω τον Τζάνγκο με τα πιστόλια του να με σώσει, για να μου φάει το μεδούλι ύστερα... Σώζομαι κι από μόνη μου, ευχαριστώ πολύ δεν θέλω άλλη βοήθεια!
Επιπλέον θέλω να με αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο και πελάτη και να με σέβονται, κι όχι σαν πρόβατο επί σφαγή..
Κι όταν θα πάω με την λίστα στο βιβλιοπωλείο , θέλω να βλέπω κι ένα ανθρώπινο ζεστό χαμόγελο, που θα το δω και αύριο και μεθαύριο και όλη την σχολική χρονιά , και που θα είναι εκεί στην γειτονιά μου να παλεύει με το τέρας της κρίσης όπως παλεύω κι εγώ!
Μαζί να παλεύουμε , από το ίδιο στρατόπεδο! Και μαζί να νικήσουμε..''
Καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνετε! ..
Τις απόψεις μου για τα καταστήματα του Κορυδαλλού και γενικώς για την υποστήριξη των επιχειρήσεων της πόλης μας τις ξέρετε! Κάπως έτσι τα λέω και στο παρακάτω κείμενο που δημοσίευσα πριν από λίγο στο άλλο μου blog , το "Vasia is writing"
Νομίζω πως αξίζει να προβληματιστούμε λιγάκι ...
...'' Σε λίγες μέρες όπως όλοι ξέρουμε ανοίγουν τα σχολεία και οι δάσκαλοι θα δώσουν λίστες με τα απαραίτητα τετράδια και άλλα χρήσιμα για την σχολική χρονιά αντικείμενα. Ήδη ξεκίνησε να προβάλλεται και σχετική διαφήμιση στην τηλεόραση , ξέρετε αυτή η κακόγουστη διαφήμιση που δείχνει τους γονείς να περιφέρονται στην έρημο δεμένοι με αλυσίδα από συνδετήρες , έχοντας στην πλάτη τους την λίστα του σχολείου.. Έλεος πια! Η κακογουστιά έχει και τα όρια της. Εμένα προσωπικά αυτή η διαφήμιση με προσβάλει και πείτε πως δεν έχω χιούμορ. Αλλά και καλύτερη να ήταν η διαφήμιση του εν λόγω πολυκαταστήματος, αρνούμαι πεισματικά να πάω εκεί για να ψωνίσω τα σχολικά του παιδιού μου, όταν στην πόλη μου υπάρχουν τόσα και τόσα αξιόλογα βιβλιοπωλεία που θα μου προσφέρουν ποιότητα και καλές τιμές χωρίς να ταλαιπωρηθώ μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και τεράστιες ουρές στα ταμεία! Άσε που τελικά θα μου στοιχίσει πιο ακριβά μια βόλτα σε αυτό το μαγαζί , αν σκεφτείς πως κοντά στα χρήσιμα πράγματα για το σχολείο του παιδιού θα βρω και χιλιάδες άλλες σαχλαμάρες για να γεμίσω το καρότσι μου και παράλληλα να φουσκώσω το λογαριασμό μου αγοράζοντας πράγματα που δεν θα αγόραζα κανονικά. Γιαυτό το λόγο απεχθάνομαι τα πολυκαταστήματα. Πρώτον , δεν συμφέρουν και δεύτερον ταλαιπωρούμαστε άδικα! Αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να στέλνω τα όμορφα λεφτά μου σε ξένους ενώ μπορώ να δώσω με αυτά δύναμη στην πατρίδα μου , στην πόλη μου και στον Έλληνα εργαζόμενο που μαστίζεται αυτή την εποχή από την οικονομική κρίση. Είναι λίγο σαν φαύλος κύκλος , δεν νομίζετε; Η κρίση μας αναγκάζει να αναζητούμε το πιο φτηνό αγαθό σε πολυκαταστήματα που ελέγχουν οι ξένοι και που κερδοσκοπούν από αυτά , κάνοντας την δική μας οικονομία να αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο και τα δικά μας μαγαζιά να κλείνουν.
Πριν από έξι μήνες έκλεισε μεγάλο βιβλιοχαρτοπωλείο της πόλης μου, με ιστορία χρόνων στην αγορά , κι όταν αυτό μαθεύτηκε άκουσα να λένε την γνωστή πια καραμέλα " τι να έκανε κι αυτός , τον έφαγε η κρίση!" ... Όχι φίλοι μου! Εμείς τον φάγαμε ... Εμείς τρώμε τις σάρκες μας όλα αυτά τα χρόνια που δεν ξυπνάμε από την ύπνωση στην οποία έχουμε περιέλθει , που μας θέλει ''κατάδικους'' δεμένους με συνδετήρες να τρέχουμε στα φανταχτερά πολυμάγαζα για να αγοράσουμε από σχολικά μέχρι κόκα κόλες και σαπούνια, νομίζοντας πως έτσι κάνουμε οικονομία! Μια μεγάλη τρύπα στον νερό κάνουμε και δεν το είχαμε καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια.
Λοιπόν, εγώ αρνούμαι να βλέπω τον εαυτό μου σαν κατάδικο γονιό , όπως αρνούμαι και να ρουφάω ήλιον ή ότι άλλο μου δίνουν να ρουφάω για να με κοιμίζουν.. Και τις αλυσίδες από συνδετήρες τις σπάω μόνη μου, δεν περιμένω τον Τζάνγκο με τα πιστόλια του να με σώσει, για να μου φάει το μεδούλι ύστερα... Σώζομαι κι από μόνη μου, ευχαριστώ πολύ δεν θέλω άλλη βοήθεια!
Επιπλέον θέλω να με αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο και πελάτη και να με σέβονται, κι όχι σαν πρόβατο επί σφαγή..
Κι όταν θα πάω με την λίστα στο βιβλιοπωλείο , θέλω να βλέπω κι ένα ανθρώπινο ζεστό χαμόγελο, που θα το δω και αύριο και μεθαύριο και όλη την σχολική χρονιά , και που θα είναι εκεί στην γειτονιά μου να παλεύει με το τέρας της κρίσης όπως παλεύω κι εγώ!
Μαζί να παλεύουμε , από το ίδιο στρατόπεδο! Και μαζί να νικήσουμε..''
Καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνετε! ..
