Κοινωνικά Love it Slider

Αναδημοσίευση από την σελίδα του facebook
''Μια σελίδα για τον δικό μας Άγγελο''

Πόσο κοστίζει μια ζωή, πόσα πουλιέται ο χρόνος;
Ο Άγγελος είναι 42 ετών και διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο στις 17 Δεκεμβρίου 2014.
Λόγω του μεγέθους και της θέσης του όγκου θα πρέπει να χειρουργηθεί άμεσα (μέσα στο Γενάρη) από κορυφαίο εξειδικευμένο νευροχειρούργο.
Εξετάζοντας όλα τα πιθανά σενάρια το κόστος που πρέπει να καλύψει ο Άγγελος ανέρχεται περίπου στα 20.000-30.000 ευρώ.
Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να συγκεντρωθούν όσο το δυνατό περισσότερα χρήματα από το παραπάνω ποσό το συντομότερο.
Για το λόγο αυτό, έχουμε επιλέξει τρία σημεία σε διαφορετικές περιοχές της Αττικής στα οποία θα υπάρχει ένα κουτί και κουπόνια «για τον άγγελο» που θα περιμένει όποιο ποσό μπορεί να προσφέρει ο καθένας.
Και 1€ είναι αρκετό.
Τα κουτιά «για τον άγγελο» θα βρίσκονται στα παρακάτω σημεία από την Τετάρτη 7/1:
1. «Μπαχάλικο», Πλαταιών 28 Κορυδαλλός πληροφορίες Παντελής, Μαρία.
2. «Το εκλεκτόν» (τυροπιτάδικο δίπλα από την ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ στον Βοτανικό, οδός Ορφέως αριθμός 77), πληροφορίες κυρία Μαρία, Θύμιος
3. Σύλλογος Παραδοσιακών Χορών Μοσχάτου (απογευματινές ώρες)


Όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε!!!

ΆνναΓνώστρια Βιβλια Νέα

"Το παράθυρο της Νεφέλης"-Σπύρος Πετρουλάκης
Εκδόσεις Μίνωας

Γράφει η ΆνναΓνώστρια




Περίληψη 
«Το παιδί μου… Βοήθεια. Έχασα το παιδί μου…»
Η τραγική μάνα νιώθει τον κόσμο να χάνεται.
Ποιο μυαλό και ποια καρδιά μπορούν να αντέξουν τόση πίεση, τόση τραγικότητα μέσα σε μια στιγμή;
Ψάχνει στα μάτια των ανθρώπων γύρω της τη λύτρωση για τον χαμό της κόρης της.
Ψάχνει την ίδια της τη σάρκα, το αίμα της. Μάταια όμως…
Το παιδί χάθηκε.

Της το άρπαξε ένα ζευγάρι μέσα από τα χέρια της, ένα καλοκαίρι στο Νυδρί της Λευκάδας, για να καλύψουν το κενό που είχαν στη ζωή τους.
Μαζί τους η Νεφέλη γνώρισε την αγάπη, το χάδι, το χαμόγελο, ώσπου ήρθε στον κόσμο ο αδελφός της.
Από τότε, όλα άλλαξαν…

Τα πινέλα και οι καμβάδες τη βοηθούσαν να δραπετεύει από την ασπρόμαυρη ζωή της, μέσα από ένα έγχρωμο παράθυρο.
Η γυναίκα και ο άνδρας που γνώρισε σαν γονείς την πλήγωσαν, την πόνεσαν, μέχρι να ανοίξει το παράθυρο… αλλά και τα φτερά της.

Αντιγόνη, Μελιτίνη, Αρετή.
Μπήκαν στη ζωή της για να της δείξουν την αγάπη, την ανθρωπιά.
Έρωτας, Αρρώστια, Λύτρωση.
Πόση δύναμη μπορούν να ασκήσουν πάνω της;


Το παράθυρο της Νεφέλης.... ένα εξαιρετικό βιβλίο ,καλογραμμένο με τραγικούς ήρωες, θύτες και θύματα, με κεντρική ηρωίδα την μικρή Νεφέλη που μας ανοίγει ένα παράθυρο στα τεράστια ψυχικά αποθέματα ενός παιδιού. Μια τραγική ιστορία με φόντο νησιά της πανέμορφης Ελλάδας μας.
Αυτό το βιβλίο σας εγγυώμαι ότι θα σας συγκινήσει, θα σας κάνει να κλάψετε, να γελάσετε , να συμπονέσετε και σίγουρα μια αχτίδα ελπίδας θα ζεστάνει την καρδιάς σας...
Προσοχή... Μην το αρχίσετε βράδυ γιατί η Νεφέλη δεν θα σας αφήσει να αποχωριστείτε το βιβλίο της ούτε για μια στιγμή, μέχρι να σας διηγηθεί την ιδιαίτερη ιστορία της (εγώ το διάβασα μέσα σε μια μέρα) .
Καλή ανάγνωση και μην ξεχνάτε...
 ποτέ μα ποτέ δεν αποκαλύπτουμε σε κανέναν το τέλος της ιστορίας μας.....



                                                                                                             
                                                                                                                        ΆνναΓνώστρια

 

Αγάπες Αισιοδοξία Γενικώς Κορυδαλλός ολέ Νέα Love it Slider

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!

Αγαποκορυδαλλιώτες μου γεια σας! ... Καινούριος χρόνος μπήκε φέρνοντας χιόνια ακόμα και στον Κορυδαλλό μας!.. Ούτε θυμάμαι από πότε έχουμε να δούμε χιόνι εδώ. Και όταν λέω ''χιόνι'' εννοώ κανονικό χιόνι στρωμένο , από αυτό που το πιάνεις στα χέρια σου και φτιάχνεις χιονάνθρωπο, όχι έτσι απλά λίγη χιονόπτωση που και που. Τις προηγούμενες μέρες όμως είδαμε λίγο χιόνι, ειδικά στον Άνω Κορυδαλλό..

 Σαν τα χιόνια λοιπόν εμφανίστηκα κι εγώ, αφού τον τελευταίο καιρό, σαν τα χιόνια ήταν οι αναρτήσεις μου... Μην τα ξαναλέμε. Ο ελεύθερος χρόνος λίγος και οι δουλειές πολλές. Σε αυτά, αν συνυπολογίσουμε την φυσιολογική φθορά που ο χρόνος φέρνει σε κάθε ιστολόγιο - δεν είναι τυχαίο ότι ο μέσος χρόνος ζωής ενός ιστολογίου είναι τα δυο χρόνια- θα καταλάβετε ότι κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να κρατήσω την φλόγα του L.K. ζωντανή. Δεν σας κρύβω, ότι ήταν στιγμές που πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα να το κλείσω, αλλά θα πήγαινε χαμένος τόσος κόπος και τόση αγάπη! Μετά σκέφτηκα κάτι άλλο.... Την ανανέωση!
Σκέφτηκα πως αφού ξεπεράσαμε το φράγμα των δυο χρόνων (και παραπάνω) και υπάρχει ακόμη διάθεση για να ασχολούμαι με την αγαπημένη πλευρά της μικρής μας πόλης, ίσως θα έπρεπε να ανανεώσω λίγο την θεματολογία και να βρω μια φόρμουλα ώστε να υπάρχουν αναρτήσεις σχεδόν κάθε μέρα. Και μάλιστα ενδιαφέρουσες αναρτήσεις!
 Σε αυτή την αναζήτηση λοιπόν, κατέληξα να συζητώ με φίλους για το τί θα μπορούσε να προστεθεί στο Love Korydallos έτσι ώστε να ανανεωθεί.

Η φίλη μου η Άννα που είναι σούπερ βιβλιοφάγος μου είπε "Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνεις. Δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να σε συμβουλέψω. Εγώ αν έφτιαχνα ένα blog θα είχε θέμα αποκλειστικά τα βιβλία. Βιβλία που διάβασα και μου άρεσαν. Βιβλία που θα ήθελα να τα προτείνω και σε άλλους."
"Μας υποχρέωσες!" μου ήρθε να της πω. Κι εγώ διαβάζω βιβλία αλλά ως συγγραφέας μου είναι δύσκολο να είμαι αμερόληπτη. Κάποια βιβλία ίσως να τα κρίνω πιο αυστηρά και κάποια άλλα με μεγαλύτερη επιείκεια. Είναι λογικό. Οπότε δεν με βοήθησε και πολύ η γνώμη της φίλης Άννας.

Έπειτα μίλησα με την "αισθηματία" φίλη μου, που δεν θα αποκαλύψω το όνομά της για ευνόητους λόγους.
"Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνεις. Ίσως αν έγραφες για ανεκπλήρωτους έρωτες; Για προδοσία; Για πάθη;.... Για σεξ; Εγώ αυτά θα έγραφα, αν είχα blog"
"Μπάστα κοπελιά!" μου ήρθε να της πω. Το blog λέγεται "Love Korydallos" όχι "Sex and the city". Πολύ ωραίο θέμα, δεν λέω, αλλά όχι για μένα. Και τί να πω; Και πως; Άσε που τα αισθηματικά μου δεν θέλω να τα μοιραστώ με κόσμο. Και μάλιστα, με το όνομά μου, αφού έχω αποφασίσει εδώ και καιρό να μην έχω ψευδώνυμο και να γράφω επώνυμα.. Όπως καταλαβαίνετε, ούτε η αισθηματίας φίλη με βοήθησε και πολύ.

Σκέφτηκα να πάρω και την γνώμη ενός άντρα που είναι κι ο ίδιος μπλόγκερ, για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη.
"Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνεις. Εγώ, στο δικό μου blog γράφω για ότι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Από έναν καλλιτέχνη που ζωγραφίζει επάνω σε post it, μέχρι για το μεγαλύτερο αιλουροειδές του κόσμου.... Ίσως αν έγραφες για θέματα γενικού ενδιαφέροντος; Ίσως αν έγραφες και μερικές αναρτήσεις για άντρες; "
"Πολύ ωραία ιδέα! Να παρατήσω ό,τι κάνω και να αρχίσω τις έρευνες για τα αιλουροειδή και τα έργα τέχνης πάνω σε post it!" μου ήρθε να του πω.. Αλλά συγκρατήθηκα γιατί είναι και cute guy ο άτιμος! Και μετά, τί σημαίνει ¨αναρτήσεις για άντρες''; Έχω ήδη αντρικό αναγνωστικό κοινό ... Τί πρέπει να κάνω;

Και εκείνη την στιγμή ... μου ήρθε η ιδέα!
Γιατί-σκέφτηκα- να μην μοιράσω αρμοδιότητες; Αφού η φίλη Άννα διαβάζει μανιωδώς και θέλει να προτείνει βιβλία, η φίλη Γαβριέλα (έτσι θέλει να την λέμε) έχει τις αισθηματικοερωτικές της αναζητήσεις και ο φίλος χμμμμ ...Δον Ζουάν (έτσι τον βαφτίζω) θέλει να εκφράζεται ποικιλοτρόπως γιατί να μην αναλάβουν από μια ''στήλη'' ο καθένας, και να με αφήσουν εμένα να γράφω αυτά που θέλω;
Αμέσως μόλις συνέλαβα την ιδέα, θέλησα να περάσω και στην υλοποίηση της...
Τους το πρότεινα και δέχτηκαν!

Από σήμερα λοιπόν σας καλωσορίζω σε μια νέα εποχή του Love Korydallos. Στην εποχή του εμείς!... Από δω και στο εξής είμαστε ομάδα. Μια ομάδα δυνατή και κεφάτη, που ο κάθε ένας θα εκφράζει το δικό του πάθος, τα δικά του γούστα!
Όσο για μένα και την Γυριστρούλα, θα συνεχίσουμε να γράφουμε για την αγαπημένη πλευρά της μικρής μας πόλης, όπως κάναμε τόσα χρόνια...
 Μόνο που τώρα θα έχουμε κοντά μας και τους φίλους μας....

Κι αυτό είναι μόνο η αρχή!

Να έχετε μια καλή και δημιουργική χρονιά και να πιστεύετε πάντα στο καλύτερο ...

Τα καλύτερα θα βρίσκουν πάντα το δρόμο για να έρχονται!

                                                                                                   Βάσια Ακαρέπη

Νέα Σκέψου Χιούμορ Love it Slider

Καλημέρα και χρόνια μας πολλά!

Σήμερα δεν θα σας μιλήσω για τον Κορυδαλλό, ούτε για τις γιορτές.. Σήμερα θα σας πω ένα παραμύθι...


Κάποτε, υπήρχε μία χώρα που οι ευνοϊκοί άνεμοι έφεραν στον ουρανό της ροζ σύννεφα.  Χαρούμενοι οι άνθρωποι της χώρας αυτής, απολάμβαναν τα ροζ συννεφάκια του ουρανού τους και ζούσαν μια υπέροχη ζωή. Γιόρταζαν τα Χριστούγεννα τους, τις εθνικές επετείους τους και όπως ήταν φυσικό, ψώνιζαν και κατανάλωναν μετά μανίας όλα αυτά τα όμορφα αγαθά που η ροζάδα του τοπίου γύρω τους τους παρότρυνε να αποκτήσουν. Καταλαβαίνετε. Το ροζουλί χρώμα είναι χαλαρωτικό κι ευχάριστο για το μάτι, κι έτσι σου δημιουργεί ανάγκες.Ή την ψευδαίσθηση πως έχεις ανάγκες.
 Περνούσαν τα χρόνια και οι άνθρωποι της χώρας ονομάστηκαν σιγά σιγά "Ροζάνθρωποι" και η χώρα τους ΡΟΖΛΑΔΑ! Κι όλα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο όταν....
.... Όταν ξαφνικά άρχισε να βρέχει! Δεν έπεφτε όμως ροζ βροχή όπως θα περίμεναν οι Ροζάνθρωποι αλλά γκρίζοι ελέφαντες! Μάλιστα! Όπως ακριβώς το ακούτε. Τα ροζ σύννεφα έκρυβαν μέσα τους μεγάλους γκρίζους ελέφαντες και μόλις ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, με ένα δυνατό μπουμπουνητό άρχισαν να τους στέλνουν στην Ροζλάδα με μανία!
 Οι καημένοι οι Ροζάνθρωποι έτρεχαν πανικόβλητοι να περισώσουν την περιουσία τους, τα αγαθά τους κι ότι είχαν αποκτήσει των καιρό των ροζ σύννεφων. Μάταια! Οι ελέφαντες έπεφταν πάνω στα σπίτια τους, πάνω στα αυτοκίνητά τους, στα εξοχικά τους και τα κατέστρεφαν με το βάρος τους, Έτσι, κι αφού ο αγώνας αυτός ήταν άνισος, οι ροζάνθρωποι παράτησαν τα υλικά τους αγαθά κι άρχισαν να τρέχουν για να σώσουν τις ζωές τους. Τί άλλο να έκαναν; Να καθίσουν να τους καταπλακώσουν οι ελέφαντες;
 Κάποια στιγμή, η δυνατή βροχή σταμάτησε και οι άνθρωποι βγήκαν από τις κρυψώνες τους για να δουν τί είχε απομείνει όρθιο στην χώρα τους. Αυτό που αντίκρισαν τους έκανε να δακρύσουν. Η χώρα ήταν γεμάτη ερείπια και πτώματα ελεφάντων. Ανάμεσά τους μερικοί ελέφαντες που κατάφεραν να επιβιώσουν από την πτώση τους στην γη έσερναν βαριά τα βήματά τους ψάχνοντας λίγο φαγητό και νερό. Πονετικοί καθώς ήταν οι ροζάνθρωποι περιέθαλψαν τους ταλαιπωρημένους εναπομείναντες ελέφαντες και τους έδωσαν στέγη. Ύστερα, καθάρισαν την χώρα τους από τα συντρίμμια και τα άψυχα κουφάρια και βάλθηκαν να την ξαναφτιάξουν από την αρχή. Με πιο απλά υλικά και με περισσότερη αλήθεια αυτή την φορά... Βλέπεις τώρα δεν τους κάλυπτε το ροζ σύννεφο που έδινε μια μαγεία στο κάθε τί. Τώρα έβλεπαν καθαρά. Κοιτούσαν γύρω τους κι έβλεπαν τί χρειάζονταν πραγματικά για να είναι ευτυχισμένοι.
Αφήστε που ... οι οικόσιτοι πια ελέφαντες, θα τους θύμιζαν για πάντα την καταιγίδα!

Να χαμογελάμε παιδιά 

Γιατί το μόνο που μας έχει μείνει όρθιο είναι η ανθρωπιά και το χαμόγελό μας... 

Να έχετε ένα όμορφο Σάββατο! 

Μεταξύ μας

Ένα εξαιρετικό κείμενο!


Σώπα μη μιλάς! – Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ” τη φωνή σου σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα». Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε: «κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ….σώπα!» Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, «Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σώπα». Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα» Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε «Σώπα». Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε : «Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα» Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές, με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα. Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα». και μαζευτήκαμε πολλοί μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή! Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ. Εύκολα , μόνο με το Σώπα. Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα». Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν’την να σωπάσει. Κόψ’την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες. Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς , χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς» Αχ! Πόσο θα “θελα να μιλήσω ο κερατάς. και δεν θα μιλάς , θα γίνεις φαφλατάς , θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς . Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου. Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!….

Αγάπες Αγορές Γενικώς Διάφορα Νέα Χιούμορ

Καλημέρα Αγάπες μου!

Σίγουρα θα αναρωτιέστε που έχω εξαφανιστεί τον τελευταίο καιρό και δεν γράφω. Αχ, παιδιά μου τί να σας πρωτοπώ...
Έκανα αλλαγές στο μικρό μου σπιτάκι, μπας και καταφέρω να το κάνω να μοιάζει μεγαλύτερο. Ή τουλάχιστον εξυπηρετικότερο! 

Το πρόβλημα με τα μικρά σπίτια είναι πως ό, τι και να κάνεις αυτά παραμένουν μικρά και άβολα. Λερώνονται εύκολα, δεν έχουν πολλούς αποθηκευτικούς χώρους, και η απουσία ενός ή δύο παραπάνω δωματίων κάνει τους κατοίκους πολλές φορές να ασφυκτιούν. Και θα μου πείτε, τόσο άσχημη είναι η κατάσταση; Άσχημη δεν είναι και να είμαστε κι ευγνώμονες που έχουμε ένα σπίτι για να μένουμε ,αλλά όπως και να το κάνουμε ο άνθρωπος θέλει πάντα το καλύτερο.

 Στο δικό μου σπίτι- που είναι δυάρι- μένουν δύο άνθρωποι και δυο γάτες. Έπρεπε λοιπόν να τροποποιήσουμε κάπως την διαρρύθμιση, την διακόσμηση και τους αποθηκευτικούς χώρους έτσι ώστε ο καθένας να έχει τον προσωπικό του χώρο και την βολή του. ... Καλά, οι γάτες πάνε παντού δεν έχουν πρόβλημα! Μέχρι πρότινος, αναγκαστικά, μοιραζόμασταν το ίδιο (και μοναδικό) υπνοδωμάτιο του σπιτιού με τον γιο μου! Φανταστείτε τώρα, ένα δωμάτιο με απεικονίσεις του σπάιντερμαν, μία κουκέτα, μερικά σκόρπια παιχνίδια, μερικές γόβες ενίοτε, γυναικεία ρούχα, παιδικά ρούχα, καλλυντικά και αυτοκινητάκια... Όσο τακτοποιημένο και να το έχουμε δεν παύει να κάνει τουρλουμπούκι τις προσωπικότητες μας. Το άλλο δωμάτιο του σπιτιού ήταν το καθιστικό. Αλλά κι εκεί, υπήρχε πρόβλημα. Η τηλεόραση έπαιζε Nickelodeon, ενώ εγώ προσπαθούσα να γράψω, να σκεφτώ, να συγκεντρωθώ, ή να χαλαρώσω. Για να μην σας τα πολυλογώ, ούτε στο καθιστικό μας βρίσκαμε ηρεμία.

 Κι επειδή, το παιδί μεγαλώνει και θέλει τον χώρο του, κι επειδή κι εγώ θέλω τον δικό μου χώρο, κι επειδή ο καθένας έχει τα γούστα του, κι επειδή άλλο το να είσαι αγόρι δέκα χρονών και άλλο να είσαι γυναίκα γκουχ γκουχ.... μεγάλη τέλος πάντων.... Αποφασίσαμε να χωρίσουμε τα δωμάτια! Ένα ο ένας, ένα ο άλλος. Έτσι, το σαλόνι έγινε δικός μου χώρος και το παιδικό δωμάτιο έγινε επιτέλους παι-δικό του δωμάτιο. Του έβαλα και μια μικρή τηλεόραση με αποκωδικοποιητή και όταν τελειώνει τα μαθήματα του βλέπει το Nickelodeon ανενόχλητος, οπότε λύθηκε και το θέμα της tv.Τώρα έχει το γραφείο του, την ντουλάπα του, την κουρτίνα του, το χαλί του και γενικώς έναν χώρο που τον εκφράζει πολύ περισσότερο, χωρίς να μπλέκομαι στα πόδια του.

Όμως κι εγώ δεν έμεινα παραπονεμένη. Αντικατέστησα τον καναπέ με ένα μεταλλικό κρεβατοκαναπέ που πάντα ήθελα να αποκτήσω, έβαψα μια παλιά συρταριέρα και την αξιοποίησα για να βάζω τα ρούχα μου, άλλαξα θέση στα έπιπλα, άλλαξα κάδρα, και για να μην μακρηγορώ και σας κουράζω, το καθιστικό έγινε ένας χώρος που την ημέρα είναι σαλόνι και την νύχτα γίνεται ένα όμορφο υπνοδωμάτιο για την μαμά!

Όλες αυτές οι αλλαγές, και μερικές ακόμη στην κουζίνα και στο μπάνιο, χρειάστηκαν προσωπική εργασία, χρόνο, μετακομίσεις, μαστορέματα, κουβαλήματα και λίγα -ευτυχώς πολύ λίγα- έξοδα.
Τα περισσότερα πέρασαν από τα χέρια μου - γιατί μην με βλέπετε έτσι μινιόν και κοκέτα, μέσα μου κρύβεται ένας Μαγκάιβερ, ένας Μπομπ μάστορας κι ένας Σπορτ Μπίλι- αλλά δεν έλειψε και η βοήθεια από φίλους. Ευχαριστώ τον γαμπρό μου, τον φίλο μου τον Κώστα και τον φίλο μου τον Νίκο για την πολύτιμη βοήθειά τους.

 Όσο για την Γυριστρούλα, κι αυτή βρήκε τον προσωπικό της χώρο. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην πόρτα του σπιτιού και καλωσορίζει τον επισκέπτη...

Τώρα, το μόνο που μου έχει μείνει είναι να στολίσω Χριστουγεννιάτικα αλλά θα γίνει κι αυτό μέσα στις επόμενες ημέρες!

Καταλάβατε τώρα γιατί εξαφανίστηκα; Θα με συγχωρήσετε;

Γενικώς Διάθεση Διάφορα Κορυδαλλός ολέ Νέα

Καλημέρα και καλή Κυριακή σε όλους...

Τώρα τελευταία σας κάνω απιστίες ... Το παραδέχομαι. Σας παραμελώ! Δεν το κάνω επίτηδες όμως, θέλω να με καταλάβετε...
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Πρώτα από όλα να σας πω ότι είχα πρόβλημα με το laptop μου. Υπολειτουργούσε. Όπως καταλαβαίνετε για μια ανάρτηση χρειαζόμουν ώρες ατελείωτες μέχρι να φορτώσει μια φωτογραφία. Αφήστε που κολλούσε συνέχεια. Δράμα! Από την άλλη το μικρό notebook που έχω -που επίσης υπολειτουργεί- το χρησιμοποιώ κυρίως για το γράψιμο, οπότε αποφεύγω να μπαίνω στο internet από εκεί.... Τις τελευταίες εβδομάδες πια η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Έτσι αναγκάστηκα να πάρω καινούριο laptop το οποίο πάει σφαίρα! Οπότε η βλάβη αποκαταστάθηκε καθώς και η επικοινωνία μου.
Δεύτερον είναι το γράψιμο και οι δουλειές του σπιτιού που με έχουν απορροφήσει αρκετά.. Ε, σαν παιδί κι εγώ πρέπει να φτιάξω το σπίτι μου και να στρώσω τα χαλιά μου, δεν νομίζετε; Επίσης έχω να τελειώσω, όχι ένα αλλά δύο βιβλία... Όπως καταλαβαίνετε ...πολλή δουλειά!
Τρίτον, τις λίγες φορές που βγήκα είχα να πάω σε παρουσιάσεις και άλλες κοινωνικές υποχρεώσεις που ήταν εκτός Κορυδαλλού... Είδα ωραία μέρη, όμορφα μαγαζιά αλλά δεν θα σας πω τίποτα για να μην σας ξεσηκώσω. Εξάλλου, κι ο Κορυδαλλός μας δεν πάει πίσω.

Πάντως μια και βρεθήκαμε... Δεν θα σας αφήσω παραπονεμένους...

Θα προτείνω παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε ...

"Γελώντας Άγρια" .. Όμως ΠΡΟΣΟΧΗ... Αυτή την Δευτέρα δεν θα πραγματοποιηθεί η παράσταση... Εντάξει; ... Από την άλλη Δευτέρα  .... Κανονικότατα! Πρέπει να το δείτε!





Και για το τελικό καλόπιασμα σας αφιερώνω το τραγουδάκι...

ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!